Ostatnio dużo pracuję. Moja praca wymaga odosobnienia. Oddalenia od rzeczy i spraw. A to buduje także dystans do codzienności. Do prostych spraw, które nabierają nowego kształtu, nowego znaczenia. Proste rzeczy, jak mycie zębów, zapalanie światła, przekręcanie klucza w zamku drzwi od szafy, które skrzypią cicho kiedy je delikatnie, niespiesznie zamykać.

Cisza jest mi niezbędna żeby odnaleźć dźwięki potrzebne w muzyce. Tylko poprzez ciszę mogę dotrzeć do sedna. Każdy dźwięk pojawiający się w ciszy jest inspiracją i burzeniem spokoju. Stan idealnej równowagi buduje napięcia nieosiągalne w dynamice płynącej z zaburzenia sił. Taka dynamika prowadzi do zwycięstwa a w muzyce zwycięstwo jest jedynie ułudą. Mirażem. Narzędziem, które ma zmusić słuchacza do uświadomienia sobie znaczenia ciszy. Chociaż to jedynie gra słów, przeczuwam że jest głęboka prawda w tym iż cisza nie jest brakiem dźwięku w muzyce a elementem niezbędnym do tego by dźwięki zyskały moc, znaczenie, sens i jednoznaczności jakiej wymaga język komunikowania się z drugim człowiekiem. Bo czyż nie jest muzyką językiem, którym opowiada się historię? To co chciałbym wam oddać jest opowieścią, której nie umiem ubrać w słowa czy obrazy a jedynie w dźwięki.

Za ciszą jest ciemność. W odróżnieniu od jasności, ciemność kryje w sobie wszystkie możliwe obrazy. Wszystkie kombinacje kolorów i kształtów.

Potrzebuje ciszy i ciemności żeby opowiedzieć moją historię. Potrzebuje żebyś zaufał mi i nie czuł lęku z powodu tej ciszy i ciemności. Nie kryję tam niczego co mogłoby być przeciwko tobie. Jest tam jedynie opowieść, którą – wiem to z całą pewnością – możesz odczytać tylko ty, darząc mnie zaufaniem. Nawet jeśli nie jest to beztroska i radosna wyprawa jestem pewien że nigdy tam nie byłeś i jeśli zdecydujesz się pójść szlakiem, który dla ciebie wytyczyłem odkryjesz przestrzenie zupełnie nowe. Świerze. Budujące coś, czego w żaden inny sposób nie możesz pozyskać.

Dzięki ciszy i ciemności.